Deel II

9 januari 2016

20150105_112731

Even wat info vooraf. De ANWB helpt je overal, als je met vakantie bent. MAAR als je gaat emigreren dan helpen ze je TOT het land waar je gaat wonen. In ons geval dus tot en met Zuid-Frankrijk. Krijg je in Spanje pech heb je pech! We hadden dus niet gezegd dat we aan het emigreren waren.

Vandaag 9 januari, precies een jaar geleden hadden we ’s morgens ons ontbijt in het restaurant opgegeten omringd door de honden en een bang kijkende juffrouw die de thee en koffie moest brengen.
Aangezien we in het saaiste hotel ter wereld zaten, gingen we na het ontbijt terug naar onze kamer. Er was zowel binnen als buiten het hotel helemaal niets te beleven. Oh ja, er was een openhaard in de hal, als ik dan toch íets moet noemen.
Het maakte niet zoveel uit, we zouden hoe dan ook onze reis vandaag hervatten. Zouden…
Omdat de uitchecktijd naderde en aangezien de ANWB nog druk bezig was met oplossingen zoeken, heb ik de receptiedame in mijn beste Frans gevraagd of we nog even op onze kamer mochten blijven. Dit wereldhotel had verder toch geen gasten, dus er volgde een “Oui d’accord.”
De tas met eten werd steeds leger, de tv steeds voller met afschuwelijke beelden uit Parijs en wij steeds saaier.
Om ook dit maal een heel lang verhaal iets in te korten, sla ik plan A van de ANWB (Benz op de terugweg ophalen), het feit dat de garages in Frankrijk geen automatische versnellingsbak kennen (?!?) en plan B van de ANWB (Benz op transport TERUG naar Nederland) maar over.
Er werd gekozen voor plan B.
Toen moest er nog een huurauto geregeld worden. Ook daar had de ANWB een hele kluif aan. Drie honden en erg veel bagage moest erin passen én de auto moest naar het buitenland mogen.
Vijf sterren voor Europcar die als enige een passende auto voor ons had.
Het zal al zo rond 16.00 uur geweest zijn toen we dan toch eindelijk bepakt en bezakt met honden en schildpadden, uitgecheckt bij de ingang van ons hotel stonden te wachten op een (extra) grote taxi, die ons eerst naar de garage van de Benz zou brengen (om de rest van de spullen eruit te halen) en daarna naar onze huurauto zou brengen. Zou…
Mijn mobiel ging voor de wel twintigste keer over.
“Hallo, hier weer met de ANWB. De taxichauffeur zegt dat hij niet bij de huurauto kan komen. Die staat in Parijs, twee kilometer van de gijzelingen af. Sorry, maar jullie moeten wachten. Misschien morgen.”
Zuchtend zijn we weer ingecheckt en zuchtend gaf de dame van de receptie ons de sleutel van onze kamer terug. Ditmaal moesten we zelf alle bagage sjouwen.
Daar zaten we dan weer. De honden vonden het alweer prima, de padden alweer niet. Die moesten nu toch eens zwemmen. Gierend van het lachen hebben we het ligbad vol laten lopen en de padden erin gezet. Heerlijk vonden ze het; zwemmen in een ligbad was helemaal TOP!
Wij waren minder TOP, hoewel we van mijn liefhebbende echtgenoot te horen kregen dat het allemaal maar “klein leed” was, wat wij meemaakten. Hij bedoelde te zeggen “in vergelijking met de gijzelingen”, maar dat liet hij weg dus wij moesten ons gewoon niet aanstellen en braaf wachten op de volgende dag. Misschien hadden we dan meer geluk.
Wordt morgen vervolgd.