Deel III

10 januari 2016

20150102_183007

Vandaag 10 januari, precies een jaar geleden zaten we nog steeds in het saaie hotel vlak voor Parijs. De gijzelingen waren afgelopen en het zag er gunstig voor ons uit; we zouden de huurauto ophalen en eindelijk onze reis kunnen hervatten.
Zo makkelijk ging het dan natuurlijk ook weer niet.
De taxichauffeur wilde ons wel met honden en onze hele bepakking naar de huurauto rijden, maar we moesten eerst nog naar de garage waar de Benz stond. Ik wist dat we de Benz niet meer terug zouden zien en er zaten essentiële dingen in die we eruit moesten halen. Geen probleem zou je denken. Even langs die garage en dan naar Parijs.
Ho ho, in deze familie gaat niets zoals het zou kunnen. Het gaat altijd langs de omslachtigste weg.
De taxichauffeur móest om 10.00 uur weer terug zijn, de eigenaar van de garage vond dat hij op zaterdag echt niet zo vroeg zijn bed uit hoefde en wilde pas om 11.00 de poort open doen.
Argh%$‪#‎d‬*bjg!!!!!
Meneer van de ANWB misschien nog een leuke oplossing?
Nee.
De heren chauffeur en eigenaar waren niet te vermurwen. Zelf maar eens denken. De oplossing was vrij eenvoudig, maar zoals gezegd omslachtig.
Annette nam plaats naast de openhaard in de hal van het hotel met honden, padden en alle bagage. Ik reed met de taxichauffeur naar Parijs om de huurauto te halen en zou dan weer terugrijden om zus met spullen op te halen en daarna naar de garage om Benz leeg te halen.
Een uur naast de chauffeur gezeten en erachter gekomen dat mijn Frans niet zo onderhoudend was.
Op vliegveld Charles de Gaulle zette hij mij af en vertelde mij gelukkig nog even welke kant ik daar weer weg moest rijden. Wie die parkeerplaats heeft bedacht…
Afijn, ik kreeg sleutels in mijn handen gedrukt, heb een half uur naar de auto gezocht, ben weer een uur teruggereden en heb mijn zus bevrijd tussen de honden die het nu toch een beetje beu werden.
De spiksplinternieuwe Toyota Verso bleek groot genoeg voor alle spullen. Bij de garage heb ik afscheid genomen van de Benz, die zou ik nooit meer terug zien.
Na enige oponthoud van een paar dagen waren we back on route!
Gelukkig, het humeur was goed, het weer ook en we konden eindelijk in één, streep doorrijden naar Villa Lola in Spanje, waar we op 11 januari ‘ s ochtend om 9.00 uur aankwamen.
Onze emigratie was een feit!

Met speciale dank aan mijn lieve zus, die de hele nacht tegen mij aan heeft zitten kletsen in de auto opdat ik niet in slaap zou vallen.