Het grote huis

Op de tafel lag een cadeau. Het was door kinderhandjes ingepakt want het papier zat niet strak, maar bobbelde hier en daar. Een roosje uit de tuin en een tekening waren met plakband op de bovenkant van het papier geplakt. De roos was verlept wat erop duidde dat het cadeau allang uitgepakt had moeten zijn.

Lucas had de dag ervoor zelf de tekening gemaakt en met zijn kinderhandschriftje “Ik find jou hel liefe mama” erboven gezet.

Roelof keek naar het pak. Hij had het weg moeten leggen want nu vroeg de kleine Lucas telkens wanneer mama zijn cadeau kwam uitpakken. Roelof kon het niet over zijn hart verkrijgen om het weg te leggen. Zolang het op tafel lag, leek er hoop te zijn.

“Papa gaan we straks naar het grote huis?” Lucas keek verwachtingsvol met zijn helder blauwe ogen naar zijn vader.

Zelfs dit kleine pleziertje moest Roelof hem nog afnemen. “Vandaag niet,” was het enige wat hij kon zeggen zonder dat de opwellende tranen zichtbaar zouden worden. Hoe moest hij het Lucas ooit vertellen. Lang kon hij er niet meer mee wachten, maar als hij naar de juiste woorden zocht, leek het of zijn keel werd dichtgeknepen. Hij schoof het telkens voor zich uit.

De zus van Roelof kwam binnen. Achter haar liep een dame met een grote map onder haar arm. “Zullen we hier aan tafel gaan zitten?” sprak Lisette. Het leek alsof zij in dit huis woonde en Roelof slechts toevallig op visite was. Roelof nam Lucas mee de trap op. Misschien moest hij het nu vertellen, hoewel zo vlak voor het slapen gaan was ook weer niet zo’n goed moment. Arme Lucas zou dan natuurlijk niet meer kunnen slapen.

Even later lag Lucas met gepoetste tandjes en zijn disneypyama in zijn bed. Roelof las een verhaaltje voor en liep daarna naar beneden.

“Kom je er even bijzitten?” vroeg Lisette. “We hebben alles besproken, kijk even of je ermee akkoord gaat.

“Vijftien jaar ouder dan een week daarvoor zette Roelof zich aan tafel. Zonder meer keurde hij alles goed. Hij wilde alleen maar dat die dame wegging.

“Heb je het Lucas nu al verteld?” vroeg Lisette toen de dame eindelijk vertrokken was. Roelof kon zich niet langer inhouden. De tranen stroomden over zijn wangen. Iedereen deed alsof er niets was gebeurd. Alleen nog even Lucas vertellen dat zijn mama was overleden en dan weer verder met het leven.

“Je moet het Lucas morgen vertellen hoor. Of wil je dat ik dat doe?” vroeg Lisette. Roelof schudde zachtjes zijn hoofd. “Dat zal ik zelf moeten doen.”

Toen Lisette naar huis was, legde hij het cadeau in de kast. Alle hoop was verdwenen.

De volgende morgen zag Lucas dat het cadeau weg was. “Mama, ben je weer thuis?” Verwachtingsvol rende hij door de kamer en de keuken om haar te zoeken. “Lucas, papa moet je iets zeggen.” Roelof zat aan tafel met dikke ogen en een ongeschoren kin. “Ga eens zitten jongen.” Die droevige stem had Lucas nog nooit van zijn papa gehoord en hij klom braaf op een stoel.

Zuchtend begon Roelof: “Je moet nu heel flink zijn jongen.” Hij streelde daarbij zachtjes door de haren van Lucas. “Mama komt niet meer thuis.”

“Oh, blijft mama in het grote huis wonen?”

“Nee jongen, mama is gisteren overleden en…”

De stem van Roelof weigerde verder dienst. Zijn woorden gingen over in hevig snikken.

“Papa niet huilen, ik zal voor je zorgen totdat mama terugkomt,” zei Lucas dapper. Roelof was duizelig van verdriet. Lucas zat zwijgend aan tafel. Zijn wangen werden langzaam nat van dikke tranen die naar beneden rolden. Hij begreep het nog niet zo goed, maar papa had zo’n verdriet en dat vond hij heel erg. “Papa heb ik iets verkeerd gedaan?” vroeg hij huilend.

Roelof nam Lucas in zijn armen en samen bleven ze zo zitten.

“Zie ik mama dan nooit meer?”

Die middag kregen Lisette en Roelof ruzie.

“Als Lucas zijn mama nog een keer wil zien dan neem hem ik die laatste keer niet af,” zei Roelof beslist.

Lisette vond het absoluut geen goed idee. Toch liepen ze een aantal dagen later met Lucas een zwak verlichte ruimte binnen.

Lucas was stil, zijn handjes beefden. Hem was precies verteld wat hij zou gaan zien, maar hij kon zich er niets bij voorstellen. Met een arm klemde hij het cadeau stevig tegen zich aan. Dat was voor mama en voor niemand anders. Ze liepen naar de kist. Aarzelend liep Lucas mee aan de hand van zijn papa. Daar lag mama. Roelof slikte zijn tranen weg. Lucas keek bewegingloos naar zijn mama. Hij wist niet zo goed wat hij moest denken. Het was mama, maar toch ook weer niet. Hij legde het cadeau in de kist. “Alsjeblieft mama en nog gefeliciteerd,” zei hij zachtjes met natte wangen. Lisette leidde ten slotte Roelof en Lucas van de kist weg. Lucas draaide zich nog een keer om. “Dag mama.”